پژوهشگاه صنعت نفت پژوهش نفت 2345-2900 22 69 2013 05 29 Optimization of Polyhydroxybutyrate (PHB) Microbial Culture by Azotobacter Beijerinckii DSMZ 1041 بهینه‌سازی کشت میکروبی پلی‌هیدروکسی بوتیرات توسط میکروارگانیسم Azotobacter Beijerinckii DSMZ-1041 73 85 102 10.22078/pr.2013.102 FA نریمان منتصر دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، دانشکده فنی مهندسی، گروه مهندسی شیمی امیر حیدری نسب دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، دانشکده فنی مهندسی، گروه مهندسی شیمی مهدی ارجمند دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، دانشکده فنی مهندسی، گروه مهندسی شیمی Journal Article 2013 05 29 In the current work, azotobacter beijerinckii microorganism provided from Germany microbial bank is used. According to previous reports and the experiments conducted, it is inferred that the microorganism is able to accumulate poly (hydroxyl butyrate) granules in media containing high amounts of carbon sources and limited amounts of nitrogen sources. The effect of the different concentrations of carbon and nitrogen sources (glucose and ammonium chloride) on the cell dry weight (CDW), the amount of glucose used by the microorganism, and the amount of the produced biopolymer is investigated. Ammonium chloride with concentrations of 0.5 and 2 g.l-1 and glucose with concentrations of 30, 40, 50, and 60 g.l-1 were used as nitrogen and carbon sources respectively. The most of biopolymer was produced by glucose with a concentration of 60 g.l-1 and ammonium chloride with a concentration of 0.5 g.l-1. The highest biomass efficiency (Yx/s) was obtained by glucose with a concentration of 30 g.l-1 and ammonium chloride with a concentration of 2 g.l-1 and the highest production efficiency (Yp/s) was gained using a concentration of 30 g.l-1 of glucose and a concentration of 0.5 g.l-1 of ammonium chloride. The maximum productivity (Qp) was acquired in the media containing glucose with a concentration of 50 g.l-1 and ammonium chloride with a concentration of 1 g.l-1. The amount of biopolymer obtained through laboratory method was compared with response surface statistical method and the precision of the experiments conducted were examined. After extraction, Fourier-transform infrared (FT-IR) spectra and nuclear magnetic resonance (NMR) spectroscopy both verified the formation of biopolymer. در آزمایش‌های به‌عمل آمده در این تحقیق از میکروارگانیسم Azotobacter Beijerinckii DSMZ 1041 که از بانک میکروبی آلمان تهیه شد، استفاده گردید. بر اساس گزارش‌هایی که قبلاً ارایه شده و آزمایش‌های صورت گرفته مشخص شد که این میکروارگانیسم در شرایطی که منبع کربنی به میزان فراوان در محیط موجود بوده و منبع نیتروژنی محدود باشد، قابلیت تجمع گرانول‌های پلی هیدروکسی بوتیرات را دارا است. در این تحقیق منبع نیتروژنی (کلرید آمونیوم) با غلظت‌های 5/0 و gr/L 2 و منبع کربنی (گلوکز) با غلظت‌های 30، 40، 50 و gr/L 60 مورد استفاده قرار گرفت و تأثیر غلظت‌های این دو ماده بر وزن خشک توده سلولی، میزان مصرف قند توسط میکروارگانیسم و میزان تولید بیوپلیمر بررسی گردید. بیشترین میزان تولید بیوپلیمر در غلظت گلوکز gr/L 60 و کلرید آمونیوم gr/L 5/0 حاصل شد، لازم به ذکر است که غلظت‌های بالاتر گلوکز به علت بازدارندگی، میزان تولید بیوپلیمر را کاهش می‌دهد. بیشترین بازده بیوماس (Yx/s) در گلوکز gr/L 30 و کلرید آمونیوم gr/L 2 حاصل شد. بیشترین بازده تولید (Yp/s) در گلوکز و کلرید آمونیوم 30 و gr/L 5/0 حاصل شد و حداکثر بهره‌دهی (Qp) در گلوکز وکلرید آمونیوم 50 و gr/L 1 حاصل گردید. همچنین میزان بیوپلیمر به دست آمده از روش آزمایشگاهی با روش آماری پاسخ سطح مقایسه شده و دقت آزمایش‌های انجام شده بررسی گردید. پس از استحصال بیوپلیمر خالص، طیف‌های FT-IR و NMR نیز صحت ماده فوق را تأیید نمود. https://pr.ripi.ir/article_102_ec8956637a99787bd197eacd77acce5e.pdf